اشتباه

ما رو باش خيال مي کرديم یارمون و پيدا کرديم

يکي که باهاش توي دشت، يا لب چشمه مي گرديم

يکي هست مثل خود ما، خسته از ريا و نيرنگ

يکي از چشمه ي مهتاب، يه نفر ساده و يکرنگ

يکي که تو شهر غربت، همنشين شب  يلداست

اون که آشناي ديروز، موندني تا صد تا فرداست

دلمون و بسته بودیم، گرچه از عشق خسته بودیم

دل پر از تجربه اما، قفلش و شکسته بودیم

ولی اون نخواست بمونه، بی صدا و بی بهونه

یه روزی مثل پرنده، پر کشید از توی لونه

پر کشید و رفت از اینجا، دل به حرف آدما داد

موندنی نبود از اول، رفت و تن به جاده ها داد

رفت و با رفتن اون ماه، دیگه بالا نیومد باز

سرنوشت درسش و خوب داد، شب سیاه تا ابد باز

بعد رفتنش غباری روی آینه ها نشسته

ایندفه قفل دل ما، تا ابد، همیشه بسته