هر چند هنوز هم

آغوش باز تو منتظر رسیدن کبوتر مسافری است

                        که روزی پشت پنجره اتاقت لانه کرده بود

هر چند صندوقچه دلت

                        پر شده از حرفهایی که هر شب

                                                آنها را از ترس زنگار خوردنشان

                                                                        با صدای بلند برای خودت تکرار می کنی

هرچند دیر سالی است

                        که پشت پنجره بسته اتاقت

                                                برای نشستن پرنده دیگری

                                                                        گر چه زخمی

                                                                                                دانه نمی پاشی

هرچند مدتهاست

                        نگاه کردن به چهار چوب قاب عکسی خالی

عادتت شده

               هر چند حالا با چشمهایی خیس و بسته غزل می سرایی

اما این گنجشک بال شکسته

                        به امید دانه های محبت تو

                                                هر  روز روی شاخه آن درخت پیر

                                                   که پشت پنجره اتاق  تو است

                        با صدایی بلند و غمناک آواز نیاز میخواند

                                                به امید روزی که صدایش از لای درزهای پنجره اتاق

به گوش تو برسد