راهیم کردی به دشت بی نشان حرفی بزن
از سکوت تو جزیره غرق طوفان میشود
مالک احساس من با من بمان حرفی بزن
هفته دوم خرداد 1386
هفته دوم فروردین 1386
هفته چهارم اسفند 1385
هفته سوم اسفند 1385
هفته سوم بهمن 1385
آرشيو
تعداد بازديدها:
طراح قالب
آرتا
Powered By
BLOGFA.COM
راز
مي نويسم از تو امشب از تو که رحمي نداري
از تو که ديدي چه تنهام اما باز تنهام مي زاري
گفتني هام بي شماره ساده گفتن خيلي سخته
دردم و هيچ کس نفهميد باز بگو اين کار بخته
خواستم و بازنده بودن حاصل اين خواستنم بود
تازه فهميدم، خدايا، دل دليل باختنم بود
دل دليل باخت من بود، واسه فهميدن چه ديره
اما اين بار خواستني ها تو دلم بي تو مي ميره
هيچ چي از من ندونستي يا نخواستي که بدوني
خيلي ساده گفتي يزدان تو بايد تنها بموني
کاش از اول مي دونستم تا به تو دل نمي بستم
اما انگار قسمت اين بود، من هنوز بازنده هستم
گفته بودم سنگ قبري واسه عشق تو مي سازم
وقتي تو دوستم نداري من به چيم بايد بنازم
نتونستم نتونستم باز فقط تويي نيازم
منم و اين دل و بازم تويي اون هميشه رازم
باز هم تنهايم
لب مردابي - آه
خسته و سرگردان
لحظۀ معجزه را چشم به راه
با خودم مي گويم
باز آيا به صبا اميد است؟
خيره ام بر آبي
پر از آرامش محض
دیرگاهی است که فهمیده ام این آرامش
انعکاسي است ز دنياي برون
پشت اين آينه ها
دشت خشکي است پر از پوچي ها
سرد و ظلمت زده است آينۀ اين مرداب
ناگهان مي بينم
عکس مهتاب در آن مي خندد
گوشه اي از دل آب
سر برآورده گلي زيبا رو
گل نيلوفر من، زادۀ اين تصوير است
من دلم مي خواهد
که بنوشم آبي
از دل اين مرداب
تن من تشنۀ مهتاب وفاست
با خودم مي گويم
باز آيا به صبا اميد است؟
هر چند هنوز هم
آغوش باز تو منتظر رسیدن کبوتر مسافری است
که روزی پشت پنجره اتاقت لانه کرده بود
هر چند صندوقچه دلت
پر شده از حرفهایی که هر شب
آنها را از ترس زنگار خوردنشان
با صدای بلند برای خودت تکرار می کنی
هرچند دیر سالی است
که پشت پنجره بسته اتاقت
برای نشستن پرنده دیگری
گر چه زخمی
دانه نمی پاشی
هرچند مدتهاست
نگاه کردن به چهار چوب قاب عکسی خالی
عادتت شده
هر چند حالا با چشمهایی خیس و بسته غزل می سرایی
اما این گنجشک بال شکسته
به امید دانه های محبت تو
هر روز روی شاخه آن درخت پیر
که پشت پنجره اتاق تو است
با صدایی بلند و غمناک آواز نیاز میخواند
به امید روزی که صدایش از لای درزهای پنجره اتاق
به گوش تو برسد
دوست دارم با تو باشم ای نگار آشنا
پر کشم از شهر غربت تا دیار آشنا
دوست دارم غنچه ای باشم درون باغ گل
تا شوم مست از نسیمت ای بهار آشنا
وقتی قلبم واسه دیدن تو پر پر می زنه
غم دوریت دوباره به شعر من سر می زنه
بی تو انگار نداره این دل من هم نفسی
خم شده تو شهر غربت پشت من از بی کسی
شبا دنبال خیالت روزا دنبال نگات
لحضه ها رو میشمرم برا ی دیدن نگات
دل من اسیر زیبایی اون نگاهته
گم شده تو دشت رویایی اوون نگاهته
تو عزیز غصه نخور دلم به یادت می مونه
به امید پر کشیدن تا خود صبح می خونه
عشق من گریه نکن اراده کن کنارتم
چشمات و رو هم بذار و وا بکن کنارتم
تو همونی که تو رویا به دلم سر می زنه
وقتی قلبم واسه دیدن تو پر پر می زنه
با قطره های شبنمی که نشیند به روی گل
همراه آن نسیم که آید ز کوهسار
آید بهار و می شکفد غنچه ها ز نو
روزی که برف غم شود آبی به جویبار
ای آهوی رمیده ز دشت جزیره ام
مستم کن از ترانه باران مهر خود
یاری کن این دل افسرده مرا
نور رخ تو روشنی قلب خسته است
یک کهکشان غزل شد و هفتاد مثنوی
لبخند او سکوت مرا بی صدا شکست
وز مهربانیش همه غمهای من زدود
فریاد زد دلم که بیا ای همیشه خوب
روشن ز نور مهر خودت کن دل مرا
از نگاهت دل من تشنه باریدن شد
مست و دیوانه رویای تو را دیدن شد
یک نظر تا که به این عاشق تنها کردی
نگهت دید و تو را گرم پرستیدن شد
سالها می شود از خـاطر خـود بـــرده مرا
درد دوریـش، چه خسمـانه بیافســرده مرا
چه بگــویم که به دل نــای شکـایـت نبـود
زوکه هرلحظه به یک رنگ درآورده مرا
همچو برگی شده ام گم شده در باد دروغ
خسته ام خسته ز تزویر و ز بیداد دروغ
کی توانم بکشم بال و پری از سر شوق؟
زخمها خورده به بالم ز تو صیاد دروغ
تــو بیــا مرگ پر از راز مرا شاهد باش
وقت خاموشی این ساز، مرا شاهد باش
ای که از کــوچه تنهــایی من می گـذری
صــبر کـن لحــظه پرواز مرا شاهد باش
بـیــــا کـه دیـــده من جـویبار دلتنگی است
و فصل فصل نگاهم به بار دلتنگی است
بیا به مثـل نســـیمی به دشـت خشــکـیدم
بیا که بی تو دل من دچار دل تنگی است
تمام تار پود وجودم نثار دلتنگی است
زمانه غرق تباهی بیا تو کاری کن
و سیل عدل بیاور دوباره جاری کن
ظهور کن که شوم خاک پای تو با عشق
ببار و دشت دلم را شکوفه کاری کن
که بی تو هر غزلم چون غبار دلتنگی است
اسیر واژه دردم فدای چشمانت
و بیت بیت غزلها برای چشمانت
اگر چه کوچک و خورد است قلب بیمارم
قبول کن که بریزم به پای چشمانت
که زخم کهنه قلبم ز خار دلتنگی است
شکسته بال و پرم در فراغ تو آقا
نمانده جا که بگیرم سراغ تو آقا
تمام عمر گران شد دلم به این خوش که
شوم کبوتر مستی به باغ تو آقا
که بی تو پر زدنم در حصار دلتنگی است
شهید مکتب عشقم و داغدار نسیم
بیا که مرثیه گویم و بی قرار نسیم
به غم نشسته و تنها دلش تو را خواهد
چقدر من بنشینم به انتظار نسیم
بیا که بی تو دل من دچار دلتنگی است
تنها همین سـکوت مرا درک می کند
حتـی غـزل خـیال مـرا ترک می کند
آرام من ببیـن مرا کـه چـه آشفتـه گشــته ام
بی تو غمین و ساکت و مجروح و خسته ام
مرا امشب
تو ای مستغنی الوصف
بنام عاشق
ویا درمانده
بیمار جدایی
رخم زرد و تنم پر درد و
در این وادی گردون پریشانم
اجاقم گرمی عشقت
سرایم کوی یا رحمن
وز این شیرینی دنیا
نشد شیرین لبم
از تلخی طعم فراغت
الهی
تو رحیمی و سزاوار ستایش
بکن رحمی بر این بنده
تو بگذر از گناهم
لبش خندان و زلفش دست باد آمد به سویم
گره کردم دو ابرو گفتمش :"دیر آمدی؟" گفت:
"نگارم صبر ایوبت کجا خوش خلق و خویم؟؟!!"
چند تا از عکسه مثل اینکه یا دیر بالا می اومده یا فیلتر شده بوده دوباره تو سرور خودم براتون گذاشتمشون:
" سر راهم دو تا شد وای بر مو
رفیق از مو جدا شد وای بر مو
رفیق از مو جدا شد رفت غربت
به غربت آشنا شد وای بر مو"
گفتم:
"دلم از چشم مستت چون جدا شد
انیس و مونسش درد و بلا شد
به غربت یاد مهرت دلخوشم کرد
نگــو یارم به غربـت آشنا شد"
تنها
خسته از اين شب
از اين قحطي
لحظه ها خسته تر از من
بدون تو دنیا را مات میبینم
قناری اتاق هم داغدار فراغ توست
اینجا باز شدن غنچه شقایق را کسی جشن نمیگیرد
اینجا کبوتران را نحس میدانند
اینجا گنجشکان زیر چرخ ماشینهای آخرین سیستم پرپر میشوند
کجایی؟
بیا که بی تو اینجا
پر پرواز خیالم را
مجالی برای باز شدن نمیدهند
اینجا باران نمیبارد
چقدر دلم برای تو تنگ میشود
دل را به بوی زلف تو دمساز می کنم
ای ناز خفتــه در پر مـرغان جـنتـی
با یاد تو ببین که چه اعجاز می کنم
با تو اگر شبی بنشینم به گفتگو
هر لحظه شکوه ها ز تو طناز می کنم
رفتی تو بی خبر مه زیبا و من کنون
تنهـــا ، نوای ساز غم آغاز می کنم
با من مکن تو عشوه بهاری ترین نگاه
که امشب هوای خواجه شیراز می کنم
راضی به یک نظر شدم اما اثر نکرد
دیوان او به نیــت دل ، باز می کنم:
"هزار جهد بکردم که یار من باشی
قرار بخش دل بی قرار من باشی"
حافظ
آسمان با من بگرید
شمع هم با من بگرد
کوه هم چون من بلرزد
سرو هم چون من شود خم
چشمه با من
در فراغ
بخشکد
باد
من همصدا گشته
بنالد
برای همدلیهایت دلم ناگفته ها دارد
ز دوریت دلم بی تاب و یکصد غصه ها دارد
نگاهت را ز من کردی دریغ ای گل و رفتی هان
نگفتی بلبلت گریان همه شب دیده ها دارد
چرا از من گریزانی مگر از من چه بد دیدی
دریغ از خود مکن عشقم که در خود قصه ها دارد
نگاهم راز چشمت را نفهمید و جدا گشتیم
وداعی این چنین با من نگارم بس جفا دارد
شدم تنها و دیده پر ز خون اینک مکن با من
غریبی کز غریبی نسل عاشق کشته ها دارد
کشیدم بار این غم را به دوشم نازنین اما
ندانستم که شمعی چون تو صد پروانه ها دارد
لبش خندان و زلفش دست باد آمد به سویم
گره کردم دو ابرو گفتمش: دیر آمدی؟گفت:
نگارم صبر ایوبت کجا؟ خوش خلق و خویم
واژه هایم غوطه ور در التهاب ماتم است
ثانیه بر ثانیه تکرار خود سوزی من
رخ نشانم ده که گویی بی تو از من من کم است
