با قطره های شبنمی که نشیند به روی گل
             همراه آن نسیم که آید ز کوهسار
        آید بهار و می شکفد غنچه ها ز نو
                    روزی که برف غم شود آبی به جویبار
         ای آهوی رمیده ز دشت جزیره ام
        مستم کن از ترانه باران مهر خود
           یاری کن این دل افسرده مرا
             نور رخ تو روشنی قلب خسته است

   نیلوفری به دشت جزیره قدم نهاد
               یک کهکشان غزل شد و هفتاد مثنوی
                         لبخند او سکوت مرا بی صدا شکست
                وز مهربانیش همه غمهای من زدود
       فریاد زد دلم که بیا ای همیشه خوب 
                           روشن ز نور مهر خودت کن دل مرا